Bir ozanın yüreğinden dökülen sözler, milyonların vicdanında yankı buluyor. Sorulması gereken soru şu: Değişen zaman mı, yoksa değişen biz miyiz?

Pazar sabahları insanın kendisiyle konuştuğu zamanlardır.

Haftanın telaşı biraz olsun diner, şehir biraz yavaşlar, insanın kulağı da kalbine daha çok yaklaşır.

Bugün öyle bir pazar sabahında, bir ozanın yüreğinden dökülen sözlere takıldı aklım.

Sorduğu soru aslında hepimizeydi:

“Nerede o eski biz?”

Dikkat edin…

“Nerede o eski günler?” demiyor.

“Nerede o eski insanlar?” da demiyor.

Doğrudan bizi soruyor.

Çünkü mesele zamanın değişmesi değil.

Mesele insanın değişmesi.

Eskiden insanların daha zengin olduğunu söyleyemeyiz.

Daha lüks evlerde yaşadığını da…

Daha çok imkana sahip olduğunu hiç söyleyemeyiz.

Ama bir şey vardı.

Birbirimize karşı daha fazla saygımız vardı.

Bir sofranın bereketi sadece yemekle ölçülmezdi.

Bir mahallenin değeri binalarıyla değil, insanlarıyla bilinirdi.

Bir büyüğün sözü nasihat, bir küçüğün hatası emanet sayılırdı.

Şimdi dönüp etrafımıza bakıyoruz.

Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.

Aynı sokakta yürüyenler birbirinin gözünün içine bakmıyor.

Aynı masada oturanlar bile aynı duyguyu paylaşamıyor.

Peki ne oldu bize?

Bu soru siyasetin de üstünde…

Ekonominin de üstünde…

Gündelik tartışmaların da üstünde bir soru.

Çünkü bir millet önce kalbinde güçlenir.

Kalbi yorulan toplumların ayakta kalması zorlaşır.

Bugün çocuklarımız için kaygılanıyoruz.

Gençlerden şikayet ediyoruz.

Eğitimden yakınıyoruz.

Sosyal medyanın insanları değiştirdiğini söylüyoruz.

Belki de biraz durup şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz çocuklarımıza neyi miras bırakıyoruz?

Daha büyük evler mi?

Daha pahalı arabalar mı?

Yoksa karakter mi?

Vicdan mı?

Merhamet mi?

Çünkü insanı ayakta tutan bina değil, değerlerdir.

Milleti ayakta tutan para değil, ortak vicdandır.

İşte yıllardır adına “töre” dediğimiz şey de tam olarak budur.

Töre…

Bazılarının sandığı gibi baskı değil.

Töre; büyüğe saygıdır.

Töre; küçüğe şefkattir.

Töre; komşunun hakkını gözetmektir.

Töre; yetimin başını okşamaktır.

Töre; doğruluktan ayrılmamaktır.

Töre; insan kalabilmektir.

Bugün kaybetmekten korkmamız gereken şey sadece ekonomik değerler değildir.

Asıl korkmamız gereken, bizi biz yapan değerlerin sessizce elimizden kayıp gitmesidir.

Çünkü milli kimlik sadece nüfus cüzdanında yazan bir ifade değildir.

Milli kimlik; bir milletin hafızasıdır.

Vicdanıdır.

Karakteridir.

Ve geleceğe bıraktığı izdir.

Karamsar değilim.

Çünkü bu millet daha zor zamanları da gördü.

Küllerinden yeniden doğmasını da bildi.

Yeter ki birbirimizi dinlemeyi unutmayalım.

Yeter ki doğruluktan vazgeçmeyelim.

Yeter ki çocuklarımıza sadece başarıyı değil, ahlakı da öğretelim.

Yeter ki birbirimize yeniden selam vermeyi hatırlayalım.

Belki o zaman kaybettiğimizi sandığımız birçok şeyin aslında hala içimizde yaşadığını göreceğiz.

Bir parti düşünün…

Mahkeme salonlarında tartışılıyor.

Kurultayları şaibe iddialarıyla anılıyor.

Eski genel başkanı çıkıp “özür diliyorum” diyerek kendi dönemine hançer vuruyor.

Ve herkes aynı soruyu soruyor:

CHP’nin asıl sorunu iktidar mı, yoksa CHP’nin kendisi mi?

Kemal Kılıçdaroğlu‘nun sözleri sıradan bir siyasi konuşma değildi.

Bu konuşma, yıllardır kapalı kapılar ar

dında fısıldanan tartışmaların yüksek sesle dile getirilmesiydi.

Çünkü Kılıçdaroğlu ilk kez sadece rakiplerini değil, kendi dönemini de sorguladı.

“FETÖ ajanlarını fark edemedim” dedi.

“Hortumları kesemedim” dedi.

“Belediyelerde harama bulaşanları ayıklayamadım” dedi.

Asıl soru şu:

Bu sözler geçmişe mi yönelikti?

Yoksa bugün CHP’yi yöneten kadrolara mı?

İsim verilmedi.

Ama siyasette bazen isim vermemek, isim vermekten daha yüksek ses çıkarır.

Bugün CHP iki ayrı fotoğraf veriyor.

Bir tarafta “değişim” diyerek yola çıkanlar.

Diğer tarafta “önce arınma” diyenler.

Bir tarafta koltuğu kazanmanın yeterli olduğunu düşünenler.

Diğer tarafta partinin ruhunu kaybettiğini söyleyenler.

İşte CHP’nin kaderi tam burada düğümleniyor.

Çünkü mesele artık genel başkanlık yarışı değil.

Mesele, CHP’nin hangi kimlikle yoluna devam edeceği.

Parti; şaibe tartışmalarıyla mı anılacak?

Yoksa kendi içindeki hesaplaşmayı yapıp yeni bir sayfa mı açacak?

Kılıçdaroğlu‘nun konuşmasının satır aralarında gizlenen asıl soru da bu.

CHP kime yar olacak?

Parti içine sızdığı iddia edilen yapılara mı?

Siyasi rant düzenlerine mi?

Yoksa köklü bir muhasebe ve arınma talep eden tabanına mı?

Türk siyasetinde bazen seçimlerden daha önemli kırılmalar vardır.

Bugün CHP’nin yaşadığı tam da böyle bir kırılmadır.

Çünkü artık tartışma kimin genel başkan olacağı değildir.

Tartışma, CHP’nin ne olacağıdır.

Ve bu sorunun cevabı sadece CHP’nin değil, Türkiye siyasetinin önümüzdeki yıllarını da belirleyecektir.

Bazı milletler vardır…
Haritaya bakarak yön bulur.

Bazı milletler vardır…
Rüzgâra göre saf değiştirir.

Bir de bazı milletler vardır ki;
Yüzyıllarca başkalarının çizdiği rotalarda yürütülür…
Kendi gemisinin kaptanı olduğunu sanırken,
Aslında başkasının limanına yük taşıdığını yıllar sonra anlar.

Türkiye işte tam da böyle bir eşikten geçti…

Bu millet uzun yıllar boyunca kendi iradesiyle değil,
kendisine uygun görülen sınırlar içinde nefes aldı.
Ekonomisi başka merkezlere bağlandı,
siyaseti başka başkentlerde yorumlandı,
manşetleri başka odalarda yazıldı.

Birileri bu ülkeye sürekli şunu fısıldadı:

“Büyüme ama taşma…
Yüksel ama şahlanma…
Savun ama meydan okuma…
İtaat et ki medeni sayılırsın…”

Çünkü onlar için güçlü Türkiye;
hesap bozan Türkiye’ydi.

Kendi İHA’sını yapan değil,
başkasının hurdasına muhtaç kalan Türkiye makbuldü.

Gazze’ye ağlayan değil,
susup önüne bakan Türkiye makbuldü.

Afrika’da mazlumun elini tutan değil,
Paris’ten izin alan Türkiye makbuldü.

Ama hesap etmedikleri bir şey vardı:

Bu milletin hafızası ölmemişti…

Bir gün çıktı Anadolu’nun içinden bir siyasi damar…
Ve dedi ki: Türkiye, sadece sınırlarından ibaret değildir.

İşte kavga o gün başladı.

Çünkü mesele bir parti meselesi değildi artık.
Mesele yön meselesiydi…
Pusula meselesiydi…

Yıllarca yüzünü Batı’ya dönmekle modernleşeceğini sanan bir ülke,
ilk kez kendi aynasına bakmaya başladı.

Savunma sanayiindeki her adım,
sadece teknik bir başarı değildi;
zincir kırma operasyonuydu.

Yerli motor…
Yerli füze…
Yerli enerji hamlesi…
Bunların hepsi aynı cümlenin parçalarıydı: Ben artık kendi kararımı kendim veririm.

İşte emperyal düzenin korkusu tam burada başladı.

Çünkü onlar Türkiye’yi güçlü olduğu için değil,
itaatkâr olduğu sürece seviyorlardı.

Bir zamanlar darbelerle hizaya çekilen bu millet,
şimdi sandıkla direniyordu.

Eskiden manşetlerle ayar verilen siyaset,
şimdi milletin sokağından besleniyordu.

Ve en çok da buna öfkeleniyorlardı…

Bakın dikkat edin:
Türkiye ne zaman kendi çıkarını savunsa,
aynı anda bütün küresel medya aynı dili konuşuyor.

Bir bakıyorsunuz Londra’daki gazete,
Berlin’deki ekran,
Washington’daki düşünce kuruluşu,
aynı cümleyi kuruyor: Türkiye eksen kayıyor…

Hayır…

Türkiye’nin ekseni kaymıyor.
Türkiye ilk kez kendi eksenine oturuyor.

Asıl problem bu.

Çünkü güçlü Türkiye;
sadece enerji denkleminde değil,
zihin haritasında da deprem etkisi oluşturuyor.

Bir zamanlar yardım isteyen ülke,
şimdi oyun kuran ülkeye dönüşüyor.

Ve bu dönüşüm,
küresel düzenin konforunu bozuyor.

Bugün Türkiye’nin attığı her bağımsız adım,
sadece siyasi değil;
medeniyet psikolojisinin yeniden ayağa kalkışıdır.

Onun için bazı çevreler Erdoğan ismini duyunca öfkeye kapılıyor.
Çünkü onlar bir kişiden çok,
bir kırılmadan korkuyorlar.

Korkuları şu:

Ya bu millet gerçekten kendine inanırsa?

İşte o zaman sadece ekonomi değişmez…
Dünya dengesi değişir.

Artık mesele şudur:

Türkiye yeniden kendi hikâyesini mi yazacak,
yoksa başkalarının dipnotu olmaya devam mı edecek?

Bu soru yalnız bugünün değil,
önümüzdeki yüz yılın sorusudur.

Ve tarih şunu defalarca göstermiştir:

Kendi pusulasını kaybeden milletler,
başkasının haritasında kaybolur.

Ama kendi yönünü bulan milletleri,
hiçbir fırtına durduramaz…

Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) bugün, uzun zamandır görmediği bir fırtınanın tam merkezinde. Bir yanda “partinin ideolojik hattından koparıldığını” savunan ve örgüte “Ayağa kalkın” çağrısı yapan bir manifesto; diğer yanda ise partiyi “emanet” olarak tanımlayıp “Bu ulu çınarın gölgesi haramın sığınağı olamaz” diyerek yönetimi isim vermeden hedef tahtasına oturtan eski Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu.

CHP içinde taşlar yerinden oynuyor. Peki, bu sadece bir “eski genel başkan-yeni genel başkan” çekişmesi mi, yoksa partinin genetik kodlarında yaşanan bir kırılma mı?

“Ayağa Kalkın” Çığlığı ve Siyasetsizlik Eleştirisi Ortaya atılan manifesto, sıradan bir parti içi eleştiri metni değil. “Siyasetsizlik” vurgusuyla, mevcut yönetimin partiyi iktidar alternatifi olmaktan uzaklaştırdığı iddia ediliyor. En dikkat çekici nokta ise; ittifak ortaklarından yapılan “transferler” üzerinden dile getirilen ahlaki sorgulama. “Geleni bağrına basıyorsan, gidene sesini çıkaramazsın” cümlesi, aslında sadece bir eleştiri değil; partinin ideolojik omurgasının zayıfladığına dair bir uyarı çanı.

Kılıçdaroğlu’nun “Arınma” Resti

Kılıçdaroğlu’nun sosyal medya üzerinden paylaştığı video, sessizliğini bozmasının ötesinde bir anlam taşıyor. “Emanete kara çalınamaz” ve “Gerektiğinde arınmayı da bilir” ifadeleri, mevcut yönetime doğrudan bir mesajdır. Kılıçdaroğlu, partinin temiz kalması adına bir “temizlik operasyonuna” ihtiyaç duyulduğunu, yani bir nevi “özüne dönme” hareketinin şart olduğunu ima ediyor.

Yayınlanan “arınma” videosunun Ali Öztunç, Faik Öztrak gibi etkili ve tecrübeli isimler tarafından paylaşılması, CHP’nin içindeki fay hattının tahmin edilenden çok daha derin olduğunu gösteriyor. Bir yanda “güzel yaşlanma” göndermeleriyle Kılıçdaroğlu’nu saf dışı bırakmaya çalışanlar, diğer yanda “disiplin süreçleri işletilsin” diyen keskin kalemler…

CHP’yi Neler Bekliyor?

CHP, bir yol ayrımında. Ya manifesto ve Kılıçdaroğlu’nun söylemleriyle tetiklenen bir “iç hesaplaşma” sürecine girerek ideolojik bir yenilenme yaşayacak ya da bu kutuplaşma parti bünyesinde daha büyük bir fraksiyonlaşmaya (parçalanmaya) yol açacak.

Disiplin tartışmaları, ihraç çağrıları ve vekiller arasındaki sosyal medya atışmaları; partinin enerjisini dışarıya, yani iktidara karşı kullanmak yerine kendi içine hapsetmesine neden oluyor. Ancak unutulmamalıdır ki; tarihin her döneminde kendi iç meselelerini “devrimci bir iradeyle” çözemeyen yapılar, halk nezdinde inandırıcılıklarını yitirmişlerdir.

Bugün CHP’de yaşananlar sadece bir “koltuk savaşı” gibi görünse de aslında daha derin bir çatışmanın habercisi: Parti, “eski alışkanlıkları” ile “yeni arayışları” arasında bir denge mi kuracak, yoksa bu fırtına ulu çınarı sarsmaya devam mı edecek?

CHP yönetimi için soru artık çok net: Kendi tabanınızdan gelen bu “ayağa kalkın” sesini bir tehdit olarak mı göreceksiniz, yoksa bu bir “yeniden doğuş” için son şans mı?

Siyaset, susanları asla affetmez. Bugünün suskunları, yarının “çöküşünün ortakları” olarak tarih sayfalarına geçecektir. Soru şu: Tarih bu günleri nasıl yazacak? Bir “yenilenme hikayesi” mi, yoksa bir “dağılma senaryosu” mu?

Bekleyip göreceğiz. Ancak görünen o ki, CHP’de sular durulmayacak; aksine, fırtınanın en şiddetli anı henüz başlamadı bile.

Bu sabah yeryüzü yine sessizce dönüyor. Güneş yine doğdu. Kuşlar yine ötüyor. Ve insan… Evet insan… Yaratılmışların en şereflisi olan insan yine bir imtihan sabahına uyandı.

Allahü Teâlâ, sayısını yalnızca kendisinin bildiği 18 bin âlem içinde bir varlığı muhatap aldı: İnsanı…

Taşı değil…
Dağı değil…
Denizi değil…
Meleği bile değil…

İnsanı…

Ve ona dedi ki: “Ben seni boşuna yaratmadım.”

Sana akıl verdim. Vicdan verdim. Merhamet verdim. Kalp verdim. Secde edebilesin diye alın verdim.

Senden saray istemedim.
Senden servet istemedim.
Senden güç istemedim.

Sadece kulluk istedim…

Namazla huzuruma gelmeni istedim.
Oruçla nefsini terbiye etmeni istedim.
Zekâtla kardeşini unutmamanı istedim.
Yalanı terk etmeni istedim.
Harama el uzatmamanı istedim.
Yetimin başını okşamanı istedim…

Ve en önemlisi…
İnsanı sevmeni istedim…

Çünkü insan, Allah’ın yeryüzündeki en büyük emanetidir.

Bugün etrafımıza baktığımızda garip bir tablo görüyoruz…

Evlerde en güzel köşeler hayvanlara ayrılıyor.
En kaliteli mamalar alınıyor.
En pahalı veterinerler bulunuyor.

Ama aynı apartmanda aç yatan bir komşunun kapısı çalınmıyor…

Bir sokak hayvanının başı okşanıyor ama bir yetimin başı okşanmıyor…

Bir köpeğin susuz kalmasından korkuluyor ama bir yaşlının yalnız ölmesinden korkulmuyor…

Bir kedi için gözyaşı dökülüyor ama Gazze’de, Suriye’de, Afrika’da açlıktan ölen çocuklar için kalp titremiyor…

Bu bir merhamet değildir…

Bu, merhametin yönünü kaybetmesidir…

Merhamet, önce insandan başlar…

Çünkü Peygamber Efendimiz Hazreti Muhammed şöyle buyurdu:  “İnsanlara merhamet etmeyene Allah merhamet etmez.”

Dikkat edin…
Hayvanlara değil demiyorum…
Ama önce insanlara…

Elbette hayvana merhamet edelim.
Elbette bir canlıyı incitmeyelim.
Elbette Allah’ın yarattığı hiçbir cana zulmetmeyelim…

Ama insanı unutarak değil…

Bir kediye mama verirken, aç bir insanı görmezden geliyorsak, orada bir eksiklik vardır…

Bir köpeğe sevgi gösterirken, anne babamıza bir telefon açmıyorsak, orada bir kopuş vardır…

Çünkü mesele hayvanı sevmek değil…

Mesele, insanı unutmamaktır…

Bugün kendimize şu soruyu soralım:

En son ne zaman bir fakirin kapısını çaldım?
En son ne zaman bir yetimi sevindirdim?
En son ne zaman bir yaşlıya “Nasılsın?” dedim?

Unutmayalım…

Allah bizim mama faturamızı değil…
Kalbimizin merhametini soracak…

Allah bizim evcil hayvan sevgimizi değil…
Kul sevgimizi soracak…

Allah bize şunu soracak:

“Benim için ne yaptın?”

İşte o gün ne mal konuşacak…
Ne makam konuşacak…
Ne alkış konuşacak…

Sadece kalp konuşacak…

Ve kalpte kim varsa, insan mı, nefis mi, yoksa sadece dünya mı…

Bugün hâlâ fırsat var…

Bugün hâlâ kapısını çalabileceğin bir fakir var…
Bugün hâlâ gönlünü alabileceğin bir insan var…
Bugün hâlâ kazanabileceğin bir ahiret var…

Unutma!…

Hayvan sevgisi güzeldir…

Ama insan sevgisi, kulluğun özüdür…

Kalbinin yönünü kaybetme…

Çünkü yönünü kaybeden, sonunda kendini kaybeder…

Siyaset bazen tercih meselesidir. Partiler değişir, aktörler değişir, konjonktür değişir. Ancak bazı duruşlar vardır ki zamana göre şekil almaz; zamanı şekillendirme iddiası taşır. İşte Milliyetçi Hareket Partisi benim için tam da bu noktada durmaktadır: Günlük, aylık, yıllık bir tercih değil; bir dava, bir şuur ve bir devlet iddiasıdır.

MHP, kızıp küseceğimiz, kırılıp uzaklaşacağımız bir adres değildir. Çünkü MHP üç beş simadan ibaret bir yapı değil; bir fikrin, bir sadakatin ve bir tarih bilincinin adıdır. Bu hareket, devlet-i ebed-müddet anlayışını siyasi literatürün nostaljik bir kavramı olmaktan çıkarıp, güncel siyasetin merkezine yerleştiren bir iradeyi temsil eder.  Bugün Terörsüz Türkiye hedefi etrafında şekillenen söylem de bu iradenin devamıdır.

RİSK ALMAYAN SİYASETÇİ, İZ BIRAKMAZ

Terörsüz Türkiye ifadesi sıradan bir politik slogan değildir. Bu söz, yıllardır güvenlik ekseninde sürdürülen mücadelenin artık sonuç alma aşamasına taşındığı iddiasıdır. Ve bu iddiayı yüksek sesle dile getirmek, konforlu bir siyaset tarzı değildir.

Milliyetçi tabanın güvenlik ve beka konusundaki hassasiyeti herkesçe bilinir. Tam da bu nedenle böyle bir hedefi ortaya koymak, ciddi bir sorumluluk ve bilinçli bir risk demektir. Devlet Bahçeli’nin yaptığı budur: Günü kurtarmaya değil, süreci tamamlamaya talip olmak.

Siyasette en kolay yol, mevcut refleksleri tekrar etmektir. En zor olan ise süreci yönetmek, sonucu tarif etmek ve bunun siyasi maliyetini göze almaktır. Bahçeli’nin liderliği tam da burada ayrışmaktadır. Yanlış anlaşılma ihtimalini bilerek, oy kaybı kaygısını gütmeyerek, geri adım atmamak, stratejik dili sabırla kurmak ve tarihi sorumluluğu siyasi konforun önüne koymak… Bu, popülizm değil; liderliktir.

LİDERİN DİLİNİ OKUMAK

Bahçeli’nin siyaseti çoğu zaman yüzeysel sloganlarla okunamaz. O, anlık tepki üreten bir siyasetçi değil; uzun vadeli strateji kuran bir liderdir. Kurduğu dil çoğu zaman semboliktir, çok katmanlıdır ve devlet aklını esas alır.

Milliyetçilik sadece refleks değildir. Milliyetçilik, devletin güvenlik mimarisini, bölgesel dengeleri ve uzun vadeli planlamayı kavrayabilme kapasitesidir. Eğer bir lider Terörsüz Türkiye diyorsa, bu mücadeleden vazgeçmek değil; mücadelenin nihai aşamasını işaret etmektir.

Liderin attığı her adımı ilk anda taviz ya da geri adım olarak okumak, stratejik derinliği göz ardı etmektir. Oysa güçlü liderlik bazen sabır ister, bazen sessizlik, bazen de riskli görünen cesur hamleler. Tarih, güvenli alanlarda bekleyenleri değil; risk alabilenleri yazar.

ELEŞTİRİ AYRI, GÜVENSİZLİK AYRI

Elbette siyaset tartışma zeminidir. Fikir ayrılıkları olabilir. Ancak eleştiri ile güvensizlik arasındaki çizgi iyi korunmalıdır. Uzun yıllar boyunca devlet ve millet ekseninde net bir duruş sergilemiş bir liderliğin, bir anda temel ilkelerden uzaklaşacağı varsayımı gerçekçi değildir.

MHP’nin gücü, sadece söyleminden değil; tutarlılığından gelir. Bu hareket, şartlara göre yön değiştiren bir yapı olmamıştır. Tam tersine, şartları kendi ilkeleri doğrultusunda etkilemeye çalışan bir siyasal irade ortaya koymuştur. Benim için MHP’nin vazgeçilmez oluşu tam da buradan kaynaklanır. Bu bir duygusal bağlılık değil; bilinçli bir sadakattir. Çünkü MHP, tercih edilen bir seçenek değil; sahip çıkılan bir davadır.

TERÖRSÜZ TÜRKİYE HEDEFİ

“Terörsüz Türkiye” söylemi bir temenni değildir. Bu, güvenlik mücadelesinin geldiği aşamaya duyulan özgüvenin ifadesidir. Sürekli kriz diliyle siyaset üretmek yerine, sonucu tarif eden bir dil kurmak zayıflık değil; belirleyici aktör olma iddiasıdır.

Devlet Bahçeli’nin ortaya koyduğu liderlik, risk alan ama rotasını kaybetmeyen bir liderliktir. Taban hassasiyetini bilerek konuşmak, yanlış anlaşılma ihtimalini göze almak ve siyasi maliyet riskini üstlenmek kolay değildir. Ancak unutulmamalıdır: En güvenli siyaset, hiçbir risk almamaktır. Ve hiçbir risk almayanlar, tarihte iz bırakmaz.

BİR TERCİH DEĞİL BİR İRADE

Benim için MHP; kırılgan bir siyasi bağ değil, köklü bir şuurdur. Günlük tartışmaların ötesinde, devletin bekasını önceleyen bir anlayıştır. Kızıp küseceğimiz, geçici tepkilerle terk edeceğimiz bir adres değildir. Çünkü mesele şahıslar değil; manadır. MHP benim için üç beş isim değil; bir ülküdür. Günlük hesap değil; tarihsel sorumluluktur.

Terörsüz Türkiye iradesinin arkasında durmak, sadece bir siyasi lideri desteklemek değildir. Bu, güçlü, güvenli ve istikrarlı bir Türkiye idealine sahip çıkmaktır.  Ve ben, Aziz Dağtekin olarak, bu idealden vazgeçmeyi bir seçenek olarak görmüyorum. Çünkü dava, tercih değil; karakter meselesidir.

Ülkemizin her zaman ki gibi çok zor günlerden geçtiğini, enflasyon, devalüasyon, kriz derken, şimdilerde de tüm dünyada olduğu gibi çağın vebası olarak adlandırılan pandemi belası ile karşı karşıya kaldığını belirten TÜED Yüreğir Şubesi Başkan adayı Aziz Dağtekin, “Her kriz ve sıkıntının faturası her zamanki gibi emekliye çıkarılıyor. Zaten geçim sıkıntısı içinde kıvranan ve manevi desteğe ihtiyacı olan emeklilerimize derneğimiz pandemi süresi içerisinde sahip çıkamamıştır. Bugün evinde sıcak yemek pişmeyen, alım gücü olmayan binlerce emekli dul ve yetiminiz var. Bunlar gerçek anlamda yardım bekliyor” dedi.

TÜED Yüreğir Şubesi’nden coronavirüsten daha beter pis kokular çıktığını mevcut yönetimin adının yolsuzluklarla anılması bir emekli olarak kendilerini ziyadesi ile rahatsız ettiğini, emeklinin adının odun kömür ve vurgun yolsuzlukları ile anılması utanç verici bir durum olduğunu dile getiren Gazeteci-Yazar Aziz Dağtekin,” Adı sık sık vurgun ve yolsuzlukla anılan TÜED Yüreğir Şubesi başkanlık  yarışında aday enflasyonu yaşanmaktadır. Adaylık yarışında olanları incelediğimizde çoğunda vizyon ve misyon bir kenarda dursun emekliye verecekleri hiçbir projeli hizmetleri de yoktur. Emekli bir yandan hızla artan hayat pahalılığından, diğer taraftan çağın vebası pandemi ile cebelleşirken, ilgisizlikten adeta yıkılmış durumda. Kuruluş gayesi sosyal yardımlaşma ve dayanışma olan derneğimizin şuan ki yöneticileri dayanışmadan uzak bir tavır sergilemektedirler.

Emeklinin yararına olmayan bina asansöründe yolsuzluk iddiaları, emeklinin cenazesine gitmeyen tatlı ve pirinç iddiaları, yine emeklinin yararına olmayan kendi araçlarını derneğe kiraya vererek rant sağladıkları iddiaları, emeklinin kanını kene gibi emen faizden beter olan odun kömür üzerinden vurgun iddiaları hepimizi yürekten sarsmaktadır. Bu da gösteriyor ki; TÜED Yüreğir Şubesinin şuan ki yönetiminden başkanlık için 3 adayın çıkması mevcut yönetimin başarısızlığının işaretidir. Biz daha öncede söylemiştik, şimdi de tekraren söylüyoruz. TÜED Yüreğir Şubesinin mevcut yönetiminin emekliye verecek hiçbir projesi ve gayreti yoktur.

Emekliye hizmet veremeyeceği her yönüyle ortada olan, yönetiminin varlığını yalan iftira ve karalama üzerine inşa eden vizyon ve misyon sahibi olmayan mevcut yönetim emeklinin hak ve menfaatlerini savunamamıştır. Emekliye hizmet verememiştir. Emekliye Cuma mesajı göndermek derneği yönetmek, hizmet vermek demek değildir. Emekliyi faizciye, tefeciye iten, emekliyi sömürmeyi alışkanlık haline getirenler derneğimizi derhal bırakmalıdırlar.” diye konuştu.

“Emeklinin emekleyen olmaktan kurtulabilmesi için “Bünyesi bir, sesi gür” olmalıdır. Aziz Dağtekin olarak sözüm sözünüzdür. Ekibimizle birlikte göreve geldiğimizde emekliyi yolanlardan, itibarsızlaştıranlardan, emeklinin parası ile vurgun yapanlardan bir bir hesap soracağımız gibi, bünyemizi de sesimizi de bir yapacağız. Emeklinin derlerini çözmek için geliyoruz.” diyen TÜED Yüreğir Şubesi Başkan Adayı Gazeteci-Yazar Aziz Dağtekin,” Gördüğüm o dur ki, artık namuslular da vurgun yapanlar kadar cesur olmuştur. TÜED Yüreğir Şubesini yalancılardan, iftiracılardan, ziyaret ettikleri her siyasi partilerden görünüp oy devşirenlerden, vurgunculardan kurtarıp hizmetle buluşturacağız inşallah.

Artık güneşin balçıkla sıvanamayacağını bu hadsizlere belletecek olan emeklilerimiz kutlu davasına, bölgeciliği ve hemşericiliği bir kenara bırakıp, kendisine hizmet edebilecek vizyon ve misyon sahibi adayına sahip çıkacağından endişem kalmamıştır. Gittiğimiz her yerde bize sahip çıkan, destekleriyle gelişimizi müjdeleyen tüm emekli abi, abla ve kardeşlerimizi mahcup etmeyeceğimize dair söz vererek adaylığımızı kamuoyu önünde açıklıyor tüm emeklilerimizi saygı ve sevgi ile selamlarken, pandemiden ve eceliyle rahmete kavuşan emeklilerimize Allahtan rahmet, kederli ailelerine ve sevenlerine de baş sağlığı, hasta olanlarımıza da acil şifalar diliyoruz.” şeklinde konuşu.

Önümüzdeki aylarda yapılması gereken TÜED Yüreğir Şubesi Başkanlığı seçimleri için en kısa süre içerisinde bütün emeklilere kendisine gönül verenlerle birlikte ulaşarak onların sıkıntılarını yeniden güncelleyip, helal oylarını talep edeceklerini belirten Gazeteci-Yazar Aziz Dağtekin, göreve gelmeleri halinde yapacakları hizmetleri şöyle sıraladı:

” Gelişimizle birlikte emeklinin yoğun olduğu her mahalleye birer lokal, işsizimize iş, aşsızımıza aş bulmak, maddi imkansızlıklar yüzünden eğitimini tamamlayamayan emeklilerimizin yakınlarına burs sağlamak, emeklinin cenaze, düğün, hastalık hizmetlerini yürütecek olan komiteler kurmak, kamu hastanelerinde emekli danışma ve yardım masalarının kurulmasını sağlamak, en az 200 kişinin aynı anda yemek yiyebileceği lokal ve idari bina sağlamak, emeklinin kan grubu ve adres bilgilerini günlemek, pandemi süresince ihtiyaç sahibi ve gerçek anlamda  yardıma muhtaç olan emeklilerimize yardım etmek dayanışmamızın ana maddesi olacaktır.”

Emekliye hizmete talip olduğu günden beri her türlü iftira ve yalana maruz kaldığını dile getiren Aziz Dağtekin, “Bizi ötekileştirmek isteyen, tarikatçı gösteren, PKK’lı yapanlar, bayrak, vatan, millet ve emekliye hizmet sevdamızdan rahatsız olanlar bizi karalamaya çalışanlar dur durak bilmez hale gelmişlerdir. Biz bunların karalama kampanyalarından rahatsız olmuyoruz. Çünkü; Hz. Mevla’nın da buyurduğu gibi: Bizi bilen bilir. Bilmeyen de kendileri gibi sanır. Ve diyoruz ki; Hayat hayaldir. Asıl gayemiz; insanların duâsını almak ve Allahü tealânın rızasını kazanmaktır. Bu vesileyle bize destek veren ve aday olmamıza öncülük eden tüm eş ve dostlarımıza ekibimizle birlikte şükranlarımızı sunuyor, kopya çekilmesin diye daha bir çok projemizle emekliyi hizmette boğacağımıza dair söz veriyoruz.” dedi..