Ey komşu bildiğimiz kahpe Yunanistan!
Türk milletinin yüreği yanarken,
Gökyüzünde kara haber yankılanırken,
20 kahramanımızı vatan toprağına uğurladığımız, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı’nın Ankara’ya geldiği o hüzün dolu saatlerde,
Senin Hava Kuvvetleri hesabından paylaşılan o C-130 fotoğrafları bir “gösteri” değil, komşuluk hukukuna atılmış soğuk bir tokattır.

Bu paylaşım, sadece bir “zamanlama hatası” değildir.
Bu, vicdanın sustuğu, insanlığın gömüldüğü, komşuluk değerlerinin ayaklar altına alındığı bir rezalettir.
Türk milleti acısını sessiz yaşarken, siz sevinç çığlıkları atıyorsunuz.
Bu, sadece bir “paylaşım” değil; bir milletin acısına saygısızlıktır!

Unutmayın!
Bizim sabrımız, sessizliğimizin ardında yatan kudretin adıdır.
Biz kahramanlarımızı toprağa değil, tarihe emanet ederiz.
Ve tarih; bu vefasızlığı, bu densizliği unutmaz!

Ey kahpe Yunanistan!
Depremin olduğunda ilk koşan kimdi?
Yanan ormanlarını söndürmek için gökyüzüne kim kanat açtı?
Acının, felaketin anında elini uzatan hep Türkiye idi.
Biz insanlığımızla, merhametimizle, dostluğumuzla yanınızda olduk.
Ama sen, bizim yasımıza saygı duymayı bile çok gördün.

Bugün paylaştığın o fotoğraflar, seni güçlü göstermedi.
Tam tersine, insani değerlerden ne kadar uzak, aciz, merhametsiz bir zihniyeti temsil etti.
Bir milletin yasını paylaşmak yerine, o yası derinleştiren bir davranış;
Bir ordunun kudretini değil, karakterinin zayıflığını gösterdi.

Ey komşu dediğimiz alçak Yunanistan!
Komşuluk, sadece sınır paylaşmak değildir;
Acıyı da, felaketi de, insanlığı da paylaşmaktır.
Bugün yaptığın paylaşımla, sınırlarımızın ötesine taşan dostluk köprülerini dinamitledin.

Ama bil ki,
Türk milleti ne düşmanın tehdidinden,
Ne de dost görünenin nankörlüğünden korkar!
Bizim gücümüz, sabrımız kadar büyüktür.
Ve biz biliriz ki,
Her sabır, vaktini bekleyen bir kuvvettir.

Şehitlerimizin aziz hatırası önünde saygıyla eğiliyoruz.
Onların uğruna can verdiği bu vatan,
Sizin hoyratlığınıza, sizin küçüklüğünüze boyun eğmeyecek kadar büyük bir millettir!

ABD’nin Ortadoğu’daki politikaları uzun süredir “demokrasi”, “özgürlük” ve “insan hakları” söylemleriyle meşrulaştırılıyor. Ancak sahadaki gerçeklik, bu söylemlerin ardında yatan çıkar merkezli, baskıcı ve çifte standartlı bir stratejiyi açıkça ortaya koyuyor. DEAŞ’ın doğuşu ve yükselişi de bu çerçevede ele alınmalıdır.

Örgüt bir anda ve kendiliğinden ortaya çıkmadı. Irak işgali sonrası çöken devlet yapısı, ABD’nin kurguladığı güç boşluğu ve bölgesel mühendislik politikaları bu zemini hazırladı. Bu boşluk, terör örgütlerinin “kullanışlı düşman” rolünü oynaması için elverişli hale getirildi.

ABD’nin DEAŞ’ı doğrudan kurduğu yönündeki iddialar tartışmalı olsa da, örgütü dolaylı biçimde eğitip donatan, silah akışlarını denetlemeyen, bölgeyi istikrarsızlığa sürükleyen politikaları inkâr edilemez. Suriye’deki çatışmaların derinleşmesi, İsrail’in güvenliğini merkeze alan Washington stratejisiyle yakından ilişkilidir. Çünkü ABD için Suriye meselesi hiçbir zaman sadece Suriye olmamıştır; mesele, İsrail’in bölgesel üstünlüğünü garantilemek, İran’ı çevrelemek ve Rusya’nın nüfuzunu sınırlamak olmuştur.

Bugün ABD, Şam yönetimiyle kurulabilecek olası temasları da yine kendi çıkar penceresinden değerlendirecektir. Şara’yı  muhatap alırken “reform”, “istikrar” ya da “barış” gibi kavramları dillendirecek; ancak perde arkasında Golan Tepeleri’ndeki İsrail işgalini fiilen tanıyan, İbrahim Anlaşmaları üzerinden Arap dünyasını İsrail’le normalleşmeye zorlayan baskıcı diplomasisini sürdürecektir. Washington’un mesajı açık olacaktır:

“Ya bizimle olacaksınız, ya da ‘terörle iş birliği yapan’ rejim ilan edilirsiniz.”

Bu yaklaşım, ABD dış politikasının en belirgin karakteridir. Ahlaki meşruiyet iddiası ile reel çıkarların vahşi uyumsuzluğu. Demokrasi getirme iddiasıyla yola çıkan aynı Washington yönetimi, otoriter müttefikleriyle askeri üsler kurmaktan, insan hakları ihlalleriyle anılan rejimlerle enerji anlaşmaları yapmaktan çekinmez. “Basın özgürlüğü”nü savunurken, kendi çıkarına ters düşen her haberin üzerine “gizlilik” damgası vurur.

Bugün Suriye’ye bakıldığında da aynı tablo görülmektedir. Yıkılmış şehirler, parçalanmış toplumlar, dış müdahalelerin cehenneme çevirdiği bir ülke. Ve ABD, bu yıkımın sorumluluğunu üstlenmek yerine, yeniden “çözüm mimarı” rolüne bürünmeye hazırlanıyor. Bu, yalnızca ironik değil; aynı zamanda ahlaki bir çöküştür.

ABD’nin Ortadoğu’da güvenilir bir barış aktörü olabilmesi için önce kendi geçmişiyle yüzleşmesi gerekir. Irak’ta, Libya’da, Afganistan’da ve Suriye’de bıraktığı enkazla. Aksi halde Washington’un her yeni “barış girişimi”, bir başka halkın kaderine biçilen yeni bir baskı senaryosundan ibaret olacaktır.

13 yıldır genel başkanlık görevini yürüten Kemal Kılıçdaroğlu’nun yerine Özgür Özel geldi. Başkanlık seçiminin ardından gözler tüzük kurultayına çevrildi. 25-26 Kasım tarihlerinde yapılması planlanan kurultay için değişim söz konusu.

“Namus ve şeref sözü…”

Büyük vaatlerle göreve başlayan Özel, geçtiğimiz hafta yapılan kurultayda şu ifadeleri kullandı:

Genel başkan olursam 3 hafta sonra buradasınız tüzüğü değiştiriyorum söz veriyorum. Başta sayın genel başkanımın müjdelediği her şey, sizlere gönderdiğim yüzyılın değişimi diye özetlediğimiz tutum belgesinin 51-52-53. sayfalarında var. Burada ne öneriyorsak tüzüğümüze yazacağız. Hepinize ekranlar önünde namus ve şeref sözü. Bundan sonra karar, güç, yetki örgütündür. Ön seçimin teminatı bir genel başkan olacağım.

Genel başkan olunca fikir değişti

Kurultayda, ön seçim zorunluluğunun yanı sıra milletvekilliğinde 3 dönem sınırlamasında gündemde. Ancak, görev sonrası parti içinde karışıklık erkenden başladı. Öyle ki Özel, yaptığı açıklamada tüzüğün başka bir bahara kaldığını işaret etti.

“Ön seçim yaparsak adayı belirledikten sonra 54 gün kalıyor”

Özel, konuya ilişkin son olarak şu açıklamada bulundu: “Ön seçim konusunda terminolojik bir fark var. Ön seçim yaparsak adayı belirledikten sonra 54 gün kalıyor. Fotoğraf çektirmesi, araç giydirmesi 45 günlük bir kampanya. Örgütümüzün tecrübeleri, ön seçim demeyelim sonucuna uyulacak temayül yok.”

Kulislerde, Özel’in bu kararı almasının nedeni, ekibinin ciddi bir hazırlık içinde olmadığı belirtiliyor.