Zaman, en acımasız zalimdir. Kimseye torpil geçmez, kimseyi beklemez. Saraylardan da geçer, bodrum katlardan da… Ve herkesin cebinden, fark ettirmeden, bir ömür çalar. İşte bu yüzden asıl soru şudur: Giderken insan olarak mı gidiyoruz, yoksa sadece yaşamış gibi mi yapıyoruz?

İnsan hata yapar. Bu, ne bir inanç meselesidir ne de bir kültür. Bu, insan olmanın kaçınılmaz yazgısıdır. Yanılırız, kırarız, susmamız gereken yerde bağırır; konuşmamız gereken yerde susarız. Bazen bir başkasının hakkını çiğner, bazen kendi vicdanımızı sustururuz. Asıl felaket, hatanın kendisi değil; hatayı normalleştirmektir. Asıl çürüme, “Benden bir şey olmaz” demek kadar, “Nasıl olsa affedilirim” diyerek kötülükte ısrar etmektir.

Tövbe, yalnızca bir dini kavram değildir.
Tövbe, insanın kendine karşı dürüst olabilmesidir.
Tövbe, yanlışta diretmemektir.
Tövbe, “Ben hata yaptım” diyebilecek kadar insan kalabilmektir.

Bugün dünya, tövbe etmeyenlerin elinde yanıyor.
Pişmanlık duymayan zalimlerin, yüzü kızarmayan katillerin, vicdanı çoktan iflas etmiş iktidarların elinde…
Çocukların açlıktan öldüğü coğrafyalarda tok yalanlar konuşuluyor.
Mazlumların çığlığı bastırılırken, zalimler kürsülerden ahlak dersi veriyor.
Ve ne yazık ki en büyük günah, artık utanmamaktır.

Buradan haykırıyorum:
Zalim olan herkes, hangi bayrağı taşıdığına bakılmaksızın zalimdir.
Hangi inancı kullandığına bakılmaksızın, insanı ezen herkes suçludur.
Dini, ideolojiyi, milliyeti; kötülüğüne kalkan yapanların hepsinden insanlık nefret ediyor. Çünkü insanlık, zulümle asla aynı safta durmaz.

Ama hâlâ bir umut var.
Çünkü insan, en karanlık anda bile yönünü değiştirebilen tek varlıktır.

Bir an durmak…
Bir an susmak…
Bir an kendine şu soruyu sormak yeterlidir: “Ben, başkasının hayatında bir yara mıyım, yoksa bir merhem mi?”

İşte tövbe, tam da bu soruda başlar.

Kalp, pas tutar. Vicdan, ihmal edilirse körelir. Küçük haksızlıklar, alışkanlığa dönüşür. Önce “önemsiz” dersin, sonra “herkes yapıyor” dersin, en sonunda da “ben haklıyım” noktasına gelirsin. O noktada insan, kendini kaybeder. Akıl görmez, göz ayırt etmez, dil hakikati söylemez olur.

Bugün ihtiyacımız olan şey, daha fazla slogan değil; daha fazla vicdandır.
Daha fazla bağırmak değil; daha fazla utanabilmektir.

İnanan için bu, tövbedir.
İnanmayan için bu, yüzleşmedir.
Ama ikisi de aynı kapıya çıkar: İnsanca yaşamak.

Ve unutmayalım: İnsanlık, affedeni sever ama zulmü asla unutmaz.
Merhamet, güçsüzlük değil; en büyük direniştir.
Ve kötülüğe bulaşmış hiçbir el, tövbe ile temizlenmeden masum değildir.

Belki bugün…
Belki bu gece…
Belki tam da şimdi…
İnsan, kendine dönmelidir.

Çünkü dünya, zalimlerden çok; sessiz kalanlar yüzünden bu halde.

Takvimler ilerliyor.
Teknoloji hızlanıyor.
Binalar yükseliyor.

Ama insan…
İnsan yavaş yavaş eksiliyor.

Bugün herkes bir yerlere yetişme telaşında.
Ama kimse kimseye yetişemiyor.
Çünkü yollar çoğaldı, gönüller daraldı.

Sokakta yürürken fark ettiniz mi?
Küçükler büyükleri görmezden geliyor,
büyükler küçüklere yukarıdan bakıyor.
Selam zahmet, tebessüm lüks, merhamet ise
“nostaljik bir değer” gibi algılanıyor.

Oysa bizi insan yapan neydi?
Gücümüz mü?
Paramız mı?
Haklı çıkma becerimiz mi?

Hayır.
Bizi insan yapan iyilikti.

Eskiler “Ne kazanırım?” diye sormazdı.
“Kime dokunurum?” diye yaşardı.

Bir âlim ile talebesinin, bir çift eski ayakkabı üzerinden öğrettiği o hikâye var ya…
Sevincimizi başkasının üzüntüsü üzerine kurmamak, bir başkasının sevincine vesile olabilmek…

Bugün en çok bunu kaybettik.

Çünkü iyilik emek ister.
Fedakârlık ister.
Egoyu susturmayı ister.

Ve biz egomuzu susturmak yerine
onu alkışlamayı seçtik.

Artık insanlar şunu soruyor:
“Bana ne faydası var?”

Oysa insanlık şu soruyla ayakta kalmıştı:
“Ben kime faydalıyım?”

Birinin ayakkabısına altın koyacak kadar ince kalpler azaldı, evet.
Ama iyilik hiçbir zaman imkân meselesi olmadı.
İyilik her zaman niyet meselesiydi.

Bir tebessüm…
Bir dua…
Bir özür…

Bazen bir mesaj.
Bazen bir susuş.
Bazen tam zamanında edilen bir “Haklısın.”

Bunlar altından daha kıymetli hazinelerdir.

Bakın; Güçlüyken affedebiliyorsan, bu vermektir.
Haksızken özür dileyebiliyorsan, bu vermektir.
Kendi yokluğunda bir başkası için dua edebiliyorsan, bu vermektir.

Bir insanın kalbine sevinç ektiğinde bankadaki hesabın değil, vicdanın büyür.

Ve işte o an gerçekten zenginleşirsin.

Ahir zamanda en büyük direniş, iyi kalabilmektir.

Karanlık çoğaldığında bir mum yakabilmektir.
Herkesin aldığı, kopardığı, tükettiği bir çağda verebilmektir.

Çünkü şunu unutuyoruz:

Aldığımız her şey bizi ağırlaştırır.
Verdiklerimiz ise kanatlandırır.

Bugün kendimize dürüstçe soralım:

En son ne zaman birinin duasında yer aldık?
En son ne zaman karşılık beklemeden iyilik yaptık?
En son ne zaman “ben” yerine “biz” dedik?

Belki de aradığımız huzur, tam da vermeyi unuttuğumuz yerde duruyordur.

İyilik bulaşıcıdır.
Bir yerden başlamak yeter.

Belki de o yer…
Tam burasıdır.

Bir toplum, kutsalını kaybettiği gün çökmez.Yazı ekle
Ama kutsalıyla alay etmeye başladığı gün, içten içe çürümeye başlar.

Bugün yaşanan şey bir “video” meselesi değildir.
Birkaç saniyelik görüntü, birkaç gülüş, birkaç “like” hiç değildir.
Bugün karşımızda duran tablo, değerle bağını koparmış bir çağın itirafıdır.

Bir toplum düşünün…
Gülmenin, alkış almanın, görünür olmanın uğruna;
kutsal olanın sıradanlaştırıldığı,
inancın alay konusu yapıldığı bir toplum.

İşte asıl tehlike tam da buradadır.

İbadet; sadece bir ritüel değildir.
İbadet, insanın haddini bilmesidir.
İbadet, insanın “Ben her şey değilim” diyebilmesidir.

İster namaz olsun, ister dua,
ister secde, ister kilisede yakılan bir mum,
ister bir mabette edilen sessiz bir yakarış…

İbadet, insanın kendini aşma çabasıdır.
Ve hangi inanca ait olursa olsun,
bu duruş saygı ister.

Hiçbir kutsal, alay malzemesi değildir.

Namazla alay eden dil,
yarın dua edenle alay eder.
Öbür gün ağlayanla,
sonra mazlumla…

Çünkü mesele yalnızca inanç değildir.
Mesele, sınır duygusunun kaybıdır.

“Özgürlük” diyerek her şeyi ayaklar altına almak, özgürlük değildir.
Bu, sorumsuzluğun alkışlanmasıdır.
Bu, cehaletin cesaret kazanmasıdır.

Cehalet bağırır.
Cehalet güler.
Cehalet kutsalla dalga geçer.

Çünkü cehalet, neyin kutsal olduğunu değil;
neyin tehlikeli olduğunu bile ayırt edemez.

Bir toplumda Allah korkusu yoksa;
orada sadece inanç eksilmez,
orada vicdan da eksilir.

Buradaki Allah korkusu;
cezadan korkmak değildir.
Hesap verebilir bir hayat yaşamaktır.

Yani adalet…
Yani merhamet…
Yani edep, sınır ve sorumluluk…

Bu sözler kimseyi dışlamak için değildir.
Bu sözler, insanı insandan korumak içindir.

Bu mesele dindar–dinsiz meselesi değildir.
Bu mesele, insan kalabilme meselesidir.

Kimse inanmaya zorlanamaz.
Ama kimse de başkasının inancını aşağılamayı hak sanamaz.
Bu, birlikte yaşamanın yazılı olmayan anayasasıdır.

Like uğruna kutsalı küçümseyen içerikler,
gençleri özgürleştirmez;
aksine boşlukta savurur.

Çünkü değeri olmayan bir dünyada,
insan tutunacak dal bulamaz.

Gençlerimize düşmanlık ederek değil,
onlara değer duygusunu yeniden hatırlatarak yol almalıyız.
Ama susarak da olmaz.
Normalleştirerek hiç olmaz.

Çünkü kutsal ile alay eden bir dil,
yarın adaletle,
merhametle,
insan onuruyla da alay eder.

Bugün sessiz kalırsak,
yarın alay edilen sadece bir ibadet olmaz.
Adalet olur.
Ahlak olur.
Toplumsal huzur olur.

Bu yüzden susmak erdem değildir.
Normalleştirmek hiç değildir.

Bu bir çağrıdır:
Tüm inançlara…
Tüm vicdanlara…
Tüm insanlara…

Kutsala saygı, bir inancın değil; insan olmanın gereğidir.

Ve unutmayalım!
Like geçer.
Video silinir.
Ama değersizlik kalıcı hasar bırakır.

Pazar günü bir kez daha hatırlayalım:
Bir toplum, kutsalını koruyabildiği kadar ayakta kalır. İnsan, ancak kutsala saygı duyduğu kadar insandır.
Ayrıca kutsalına gülebilen bir toplum, yarın kendine ağlar.

Ey komşu bildiğimiz kahpe Yunanistan!
Türk milletinin yüreği yanarken,
Gökyüzünde kara haber yankılanırken,
20 kahramanımızı vatan toprağına uğurladığımız, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı’nın Ankara’ya geldiği o hüzün dolu saatlerde,
Senin Hava Kuvvetleri hesabından paylaşılan o C-130 fotoğrafları bir “gösteri” değil, komşuluk hukukuna atılmış soğuk bir tokattır.

Bu paylaşım, sadece bir “zamanlama hatası” değildir.
Bu, vicdanın sustuğu, insanlığın gömüldüğü, komşuluk değerlerinin ayaklar altına alındığı bir rezalettir.
Türk milleti acısını sessiz yaşarken, siz sevinç çığlıkları atıyorsunuz.
Bu, sadece bir “paylaşım” değil; bir milletin acısına saygısızlıktır!

Unutmayın!
Bizim sabrımız, sessizliğimizin ardında yatan kudretin adıdır.
Biz kahramanlarımızı toprağa değil, tarihe emanet ederiz.
Ve tarih; bu vefasızlığı, bu densizliği unutmaz!

Ey kahpe Yunanistan!
Depremin olduğunda ilk koşan kimdi?
Yanan ormanlarını söndürmek için gökyüzüne kim kanat açtı?
Acının, felaketin anında elini uzatan hep Türkiye idi.
Biz insanlığımızla, merhametimizle, dostluğumuzla yanınızda olduk.
Ama sen, bizim yasımıza saygı duymayı bile çok gördün.

Bugün paylaştığın o fotoğraflar, seni güçlü göstermedi.
Tam tersine, insani değerlerden ne kadar uzak, aciz, merhametsiz bir zihniyeti temsil etti.
Bir milletin yasını paylaşmak yerine, o yası derinleştiren bir davranış;
Bir ordunun kudretini değil, karakterinin zayıflığını gösterdi.

Ey komşu dediğimiz alçak Yunanistan!
Komşuluk, sadece sınır paylaşmak değildir;
Acıyı da, felaketi de, insanlığı da paylaşmaktır.
Bugün yaptığın paylaşımla, sınırlarımızın ötesine taşan dostluk köprülerini dinamitledin.

Ama bil ki,
Türk milleti ne düşmanın tehdidinden,
Ne de dost görünenin nankörlüğünden korkar!
Bizim gücümüz, sabrımız kadar büyüktür.
Ve biz biliriz ki,
Her sabır, vaktini bekleyen bir kuvvettir.

Şehitlerimizin aziz hatırası önünde saygıyla eğiliyoruz.
Onların uğruna can verdiği bu vatan,
Sizin hoyratlığınıza, sizin küçüklüğünüze boyun eğmeyecek kadar büyük bir millettir!