CHP’li belediyelerde hizmet fiyaskosu…

CHP idaresindeki yerel yönetimlerde yaşanan usulsüzlükler, rüşvet ağları ve irtikap skandalları, her geçen gün yeni bir boyut kazanıyor.

Vatandaşın parasıyla hizmet üretmek yerine ideolojik kavgalar ve beceriksiz yönetim modelleriyle gündeme gelen CHP’li belediyeler, halkın temel ihtiyaçlarını bile karşılayamaz hale geldi.

CHP’NİN BELEDİYECİLİK ANLAYIŞI YİNE SINIFTA KALDI

Tekirdağ’ın Çerkezköy ilçesinde günlerdir süren altyapı sorunları ve aşırı yağışlar, yolları geçilmez birer çamur deresine dönüştürdü.

Sosyal belediyecilik sloganlarının arkasına sığınan CHP yönetiminin, Çerkezköy halkını nasıl bir çileye mahkum ettiği kameralara anbean yansıdı.

GENCİN ÇÖZÜM ÖNERİSİNİ DİNLEMEDİ

CHP’li Çerkezköy Belediye Başkanı Vahap Akay, bozuk yollar için çözüm önerisi sunmaya çalışan genci ciddiye almadı.

Akay, vatandaşın “Türkiye’nin en büyük sanayi kentlerinden birindeki manzara bu olmamalı” sözlerine, “Elinden geliyorsa sen yap” şeklinde cevap verdi.

CHP’li Akay’ın davranışı, sosyal medyada vatandaşlardan tepki gördü.

VATANDAŞ BEZMİŞ DURUMDA

Hizmetten yoksun bırakılan mahallelerde halk, artık canından bezmiş durumda.

Çerkezköy sokaklarının göle döndüğü, araçların ve yayaların çamur içinde kaldığı görüntüler tepkileri beraberinde getirdi.

KOVA KOVA TOPRAK TAŞIYIP ONARMAYA ÇALIŞTILAR

Hizmetten tamamen umudunu kesen esnaf ve mahallelinin, koca belediyenin aylardır görmezden geldiği o devasa çukurları el birliğiyle, kova kova toprak taşıyarak kapatmaya çalıştığı görüldü.

Kendi sokağını kendi imkanlarıyla yapmak zorunda bırakılan halkın bu dramı, CHP’li yönetimin hem iş yapmadığını hem de ilçesindeki vatandaşın ne halde olduğundan bile habersiz olduğunu bir kez daha kanıtladı.

Ev yıkılmış…
Cepte Audi Q3 anahtarı.

Halkçılık dediğin bu olsa gerek.
“Evimiz kentsel dönüşüme girdi, sokakta kaldık” diyerek belediye tesisine yerleşiyorsun,
sonra “sokak”tan direksiyon başına geçip 2,8 milyonluk arabayla şehir turu atıyorsun.

Bu mu sosyal belediyecilik?
Yoksa İstanbullunun vergisiyle yapılan Airbnb mi?

Bir yanda “Ben mağdurum” cümlesi,  öte yanda rezidanslar, döviz transferleri, kripto hareketleri, sessiz sedasız daireler…

Hani nerede o gariban edebiyatı?
Meğer garibanlık banka dekontuna kadar sürüyormuş.

Kadıköy’ün göbeğinde daire al, 150 bin TL gönder, kalanını “evren halletsin”.

İBB tesisinde kalıyorum de, ama Audi Q3 ile gez. Bu artık sınıf atlamak değil, sınıfla dalga geçmek.

Bir de işin en trajikomik tarafı var:
Aynı projede, aynı adreslerde, aynı “tesadüfler”.

Buna halk arasında ne denir biliyor musunuz?
“Pişti.”

Ama bu pişti tavada değil, İstanbul’un kasasında.

CHP yıllarca ne dedi?
“Biz şeffafız, biz temiziz, biz halkız.”

Sonra ne oldu?
Halk, yalnızca seyirci kaldı.

İstanbul’un parasıyla dönen bu hikâyelerde en büyük kaybeden ne muhalefet içi klikler,
ne siyasetçiler…

En büyük kaybeden umut.

Çünkü artık sorulan soru şu:

“Bunlar mı değişim?”

Ve cevap sessiz: Sessiz…
Çünkü konuşan artık halk değil.

Konuşan tapu kayıtları,
konuşan banka dekontları,
konuşan anne üstünden dolaştırılan transferler,
konuşan “yanlışlıkla” kriptoya uğrayıp iz kaybettiren paralar.

Bir tuşa basılıyor, para anneye uğruyor, oradan başka hesaba sıçrıyor, sonra blockchain’de buharlaşıyor.

Buna fakir mahallede ne denir biliyor musunuz?
“Parayı yıkamak.”

Ama bakın, sabun farklı: Rezidans sabunu, döviz köpüğü, kripto parfümü.

Ev yoktu güya…
Ama daireler var.
Sokakta kalmışlardı sözde…
Ama Beylikdüzü’nde metrekareler sıcacık.

Halk ekmek kuyruğunda, “mağdur” anlatısı gayrimenkul portföyü yapıyor.

Ve cevap hâlâ sessiz: Çünkü bu hikâyede motor sesi değil artık, para transferi bildirimleri konuşuyor.