Aziz Dağtekin Yazdı

Türkiye’de siyaset bazen rakiple değil, insanın kendi partisiyle yaptığı savaşa dönüşüyor.

Bugün yaşanan tam olarak bu.

CHP günlerdir “iktidar bize operasyon çekiyor” diyor.

Peki ortadaki tablo ne?

Şikâyet eden CHP’li.

Suçlayan CHP’li.

İfade veren CHP’li.

Mahkemeye taşıyan CHP’li.

Ama suçlu yine dış güçler.

Olur mu?

Oluyor.

Çünkü Türkiye’de siyaset artık gerçekle değil, algıyla yapılıyor.

CHP uzun süredir seçim kaybetmeyi normalleştirdi ama parti içi hesaplaşmayı hiçbir zaman yönetemedi.

Kazanın kapağı her seferinde daha sert açılıyor.

Şimdi de kurultay tartışması…

Bir taraf “şaibe yok” diyor.

Öteki taraf “irademiz çalındı” diyor.

Ve iş dönüp dolaşıp mahkemenin önüne geliyor.

Sonra aynı CHP çıkıp diyor ki: “Yargı siyasallaştı.”

İyi de…

Sorun partinin salonunda başladıysa, hakim ne yapsın?

Sırtını dönüp gitsin mi?

Türkiye’de muhalefetin en büyük problemi tam burada başlıyor.

Kendi krizini yönetemeyen bir yapı, ülke yönetimine talip oluyor.

Ve toplum şunu soruyor, “Sen kendi partinde düzen kuramamışken, devleti nasıl yöneteceksin?”

Acı ama gerçek soru bu.

Özgür Özel’in dili sert.

Ekrem İmamoğlu’nun ekibi agresif.

Kılıçdaroğlu cephesi kırgın.

Taban öfkeli.

Parti yönetimi ise sürekli “mağduruz” tonunda.

Fakat siyaset sadece mağduriyetle yürümüyor.

Hele Türkiye’de hiç yürümüyor.

Çünkü seçmen artık bağıranı değil, kriz çözebilen siyasetçiyi arıyor.

CHP’nin yıllardır çözemediği mesele şu: Parti içinde demokrasi istiyorlar ama sonuç kendilerine çıkmayınca sistemi suçluyorlar.

Bu yüzden toplumun önemli bir kısmı CHP’ye bakınca muhalefet değil, bitmeyen bir iç savaş görüyor.

Bir de şu gerçek var: Türk siyasetinde seçmen kavga izlemeyi sever ama kavga edenin ülke yönetmesini istemez.

İşte CHP tam burada kaybediyor.

Her kriz sonunda aynı görüntü ortaya çıkıyor:

Mikrofonlar…

Bağrışmalar…

“Darbe yapılıyor” açıklamaları…

Ve birbirini hain ilan eden partililer…

Sonra dönüp topluma “bize güvenin” çağrısı…

Kolay değil.

Çünkü güven dediğiniz şey sloganla değil, tutarlılıkla oluşur.

Şimdi herkesin merak ettiği soru şu: CHP bu krizden güçlenerek mi çıkacak…

Yoksa kendi içinde büyüttüğü kavganın altında mı kalacak?

Türkiye izliyor.

Hem de artık sadece siyasi değil, psikolojik bir merakla izliyor.

Çünkü bazen bir partiyi rakibi değil…

Kendi aynası yorar.

Pazar sabahları Türkiye’de iki şey hiç değişmez:!
Bir, gündem mutlaka yine siyasettir.
İki, siyasette yapılan yanlışın savunması, çoğu zaman yanlışın kendisinden daha büyük olur.

Bu hafta da öyle oldu.

Bir mezar başı…
Bir kadeh rakı…
Bir fotoğraf…
Ve ardından gelen “Ama o görüntüler eskiydi” savunması…

İşte tam burada durmak gerekiyor.

Çünkü mesele görüntünün tarihi değil, yapılanın akılla, vicdanla ve toplumun ortak hassasiyetleriyle olan mesafesidir.

“ESKİYDİ” DEMEK, YANLIŞI ESKİTMEZ

CHP Parti Sözcüsü Zeynel Emre çıktı, dedi ki, “Bu görüntüler güncel değil, 2020 yılına ait.”

Peki ya sonra?
Yanlış, eski olunca doğru mu oluyor?
Mezarlık adabı, yıllara göre mi değişiyor?

Toplumun vicdanında bazı yerler vardır; mezarlıklar, şehitlikler, ibadethaneler…

Buralarda yapılan her hareket zamansızdır,
çünkü saygının tarihi olmaz.

AHMET HAKAN’IN ÇEKTİĞİ KIRMIZI ÇİZGİ

Ahmet Hakan bu yüzden sertti.
Bu yüzden “Zeynel Emre ilk sınavında duvara tosladı” dedi.

Haklıydı.

Çünkü siyasette kriz yönetimi şudur.
Yanlışı inkâr etmek değil, yanlışla yüzleşebilmektir.

“Bu eski bir görüntü” demek, toplumun zekâsıyla inatlaşmaktır.

Toplum soruyor çünkü, “Bugün de olsa, dün de olsa, bu doğru mu?”

CHP’Yİ KRTARACAK TEK CÜMLE

Ahmet Hakan’ın önerdiği cümle çok basit ama çok ağırdır:

“Bir cahillik ettik.
Bir çiğlik yaptık.
Mezarlık adabına uygun davranmadık.
Özür diliyoruz.”

Türkiye’de özür dilemek hâlâ zayıflık sanılıyor.
Oysa siyasette asıl zayıflık, yanlışı savunmakta ısrar etmektir.

BU BİR RAKI MESELESİ DEĞİL

Altını çizelim:
Bu mesele alkol meselesi değil.
Bu mesele inanç dayatması hiç değil.

Bu mesele yer, zaman ve saygı meselesi.

Aynı görüntü bir evde, bir sofrada, bir anmada olsaydı kimse konuşmazdı.
Ama mezarlıkta konuşulur.
Çünkü mezarlık, yaşayanların kendini değil, öleni merkeze alması gereken yerdir.

CHP’NİN KAÇIRDIĞI BÜYÜK FIRSAT 

CHP bu olayda bir fırsat kaçırdı.
Topluma “Biz hata yaptığımızda özür dileyen bir siyaset anlayışını savunuyoruz” diyebilirdi.

Demedi.

Bunun yerine:
“Görüntüler eski”
“Özel görüntü”
“Resmi tören değildi” gibi cümlelerle meseleyi teknik bir savunmaya hapsetti.

Oysa siyaset, teknik değil; ahlaki bir alandır.

Türkiye’de artık kimse mükemmel siyasetçi beklemiyor.
Ama herkes samimi siyasetçi arıyor.

Yanlış yapabilirsin.
Ama yanlışta ısrar edersen, o yanlış senin kimliğin olur.

Ve toplum bunu affetmez.

Haftaya yeni bir gündem olur mu?
Olur.

Ama unutmayalım.
Bazı fotoğraflar eskiyebilir, bazı hatalar ise hafızada taptaze kalır.

Pazar sabahları insanın zihni daha berrak olur. Haftanın gürültüsü çekilir, geriye sorular kalır. Suriye’de Tedmur’da yaşanan saldırı da tam böyle bir pazar sorusu bırakıyor geriye:  Bu gerçekten “tek başına hareket eden bir DEAŞ’lı” mıydı?
Yoksa yıllardır sahnelenen tanıdık bir oyunun yeni perdesi mi?

Bakın tabloya…

Tedmur’da ABD–Suriye ortak devriyesi hedef alınıyor.
ABD askerleri ve bir sivil hayatını kaybediyor.
Hemen ardından CENTCOM açıklama yapıyor.
Helikopterler havada, savaş uçakları sortide.
“DEAŞ tehdidi” vurgusu tekrar ısıtılıp masaya sürülüyor.

Ve en dikkat çekici ayrıntı!..
Bu saldırı, Türk ve Suriye askeri yetkililerinin temaslarından yalnızca bir gün sonra gerçekleşiyor.

Tesadüf mü?
Pazar sabahı için ağır bir soru ama sorulması gerekiyor.

DEAŞ, BİTMEYEN GEREKÇE

DEAŞ adı ne zaman anılsa, ABD’nin Suriye’deki varlığı yeniden “meşrulaşıyor”.
Ne hikmetse bu örgüt;

• Ne tamamen bitiyor

• Ne de ABD’nin olduğu yerlerden eksiliyor

• Ama her seferinde YPG/SDG’nin varlığı için gerekçe üretiyor

Bugün yine aynı senaryo devrede.

ABD diyor ki, “DEAŞ’la mücadele ediyoruz.”

Peki sonuç ne oluyor?

• YPG silah bırakmıyor

• SDG Suriye ordusuna entegre olmuyor

• ABD üsleri yerinde duruyor

• İsrail’in güvenlik çemberi genişliyor

DEAŞ gerçekten bir tehditse, neden en çok ABD’nin politik ihtiyaç duyduğu anlarda sahneye çıkıyor?

10 MART MUTABAKATI KİME BATIYOR?

Türkiye’nin açık tavrı net:
YPG/SDG, bir terör örgütüdür ve Suriye ordusuna ancak ferdi entegrasyonla dahil olabilir.

Şam yönetimi bu yönde adım atıyor.
Ankara–Şam hattında askeri ve diplomatik temaslar artıyor.
Bölgesel denklem ABD’siz bir Suriye ihtimalini ilk kez ciddi ciddi konuşuyor.

Ve tam bu sırada…

Tedmur’da bir saldırı.
DEAŞ etiketi.
ABD asker kaybı.
Yeni bir “istikrarsızlık” dalgası.

Soru şu:
Bu saldırı, Suriye’nin toparlanmasını mı hedef alıyor, yoksa buna engel mi oluyor?

YPG’Yİ DİRİ TUTMA DENKLEMİ

ABD yıllardır şunu yapıyor:

1. YPG’yi eğitiyor

2. Donatıyor

3. Meşrulaştırıyor

4. Sonra DEAŞ’ı gerekçe gösteriyor

Bir örgüt tehdit olarak tutuluyor, diğeri “zorunlu ortak” ilan ediliyor.

Bu denklemde kazanan kim?

• ABD’nin bölgedeki askeri varlığı

• İsrail’in güvenlik stratejisi

• Parçalı, zayıf, merkezi otoritesi törpülenmiş bir Suriye

Kaybeden kim?

• Suriye’nin toprak bütünlüğü

• Türkiye’nin sınır güvenliği

• Bölgesel barış umudu

PAZAR NOTU!

Kimse çıkıp “ABD bu saldırıyı planladı” diye kesin konuşamaz.
Ama şunu sormak herkesin hakkı:

DEAŞ neden hep ABD’ye lazım olduğu anda ortaya çıkıyor?
YPG neden her krizden sonra biraz daha güçleniyor?
Türkiye–Suriye yakınlaşması neden her seferinde sabote ediliyor?

Bu sorular cevapsız kaldıkça, Tedmur’daki saldırı sadece bir “terör eylemi” olarak değil,
büyük oyunun küçük ama manidar bir hamlesi olarak hafızalara kazınacaktır.

Pazar sohbeti dediğin bazen insanın içini ferahlatmaz. Ama gerçeğe biraz daha yaklaştırır.

Ve bugün o gerçek şudur: DEAŞ bahane olabilir. Ama harita asla tesadüf değildir.