Ekonet Haber Taraftar Değil Haberciyiz
AZİZ DAĞTEKİN | PAZAR SOHBETİ
Küresel efendiler kendi oyunlarını oynarken Türk dünyası neden birbirine düşsün?
Dünya siyasetinde herkesin bir maskesi var. Kimi demokrasi maskesi takıyor, kimi özgürlük, kimi insan hakları…
Ama maskeler düşünce ortaya çıkan manzara hiç değişmiyor: Çıkar, güç ve hakimiyet!
Washington demokrasi havarisi kesiliyor. Ama Gazze’de çocuklar ölürken İsrail’e verdiği askerî ve diplomatik desteği sürdürüyor.
Tel Aviv güvenlik diyor, Gazze enkaza dönüyor. Hastaneler, okullar, evler yıkılıyor. Sivillerin yaşam hakkı ağır biçimde çiğneniyor. Uluslararası hukuk ve insan hakları tartışmaları ise diplomatik koridorlarda dolaştırılıyor.
İsrail’in Gazze’deki saldırıları nedeniyle uluslararası kamuoyunda soykırım suçlamaları ve ağır hukuk tartışmaları gündemden düşmüyor. Uluslararası Adalet Divanı’nın ihtiyati tedbir kararları da ortada.
Peki Washington ne yapıyor?
Bir yandan ateşkes çağrısı, diğer yandan İsrail’e askerî destek!
Buna diplomasi mi denir, yoksa yangına benzin döküp itfaiyeye basın açıklaması yaptırmak mı?
ABD’nin insan hakları anlayışı da oldukça ilginç. Kendi çıkarına dokununca evrensel, müttefikinin çıkarına dokununca müzakereye açık!
Washington’un terazisinde insan hakları tartılıyor ama kefeler eşit değil!
MOSKOVA: BARIŞ İSTİYOR AMA NÜFUZUNDAN VAZGEÇMİYOR!
Rusya’ya bakalım.
Ukrayna’da savaş devam ediyor. Kremlin güvenlik gerekçelerini anlatıyor. Ancak komşu bir ülkenin egemenliği ve toprak bütünlüğü de ortada duruyor.
Moskova’nın dünyaya verdiği mesaj sanki şu: Komşularımız bağımsız olsun. Ama bağımsızlıklarının sınırlarını biz belirleyelim!
Ne güzel özgürlük anlayışı!
Bir tarafta Washington’un askeri ve ekonomik nüfuzu, diğer tarafta Moskova’nın eski coğrafyasındaki hakimiyet arayışı…
Küresel güçler birbirlerini eleştirirken nedense kendi aynalarına bakmayı unutuyorlar.
BRÜKSEL: İNSAN HAKLARI KONUŞUR, ÇIKARLAR FISILDAR!
Avrupa Birliği ise ayrı bir âlem.
Demokrasi, hukuk, özgürlük…
Kürsüde hepsi var.
Ama enerji, silah ticareti ve güvenlik masaya geldiğinde ilkeler bazen sessizliğe bürünüyor.
Gazze’de insanlık dramı yaşanırken Avrupa başkentlerinden yükselen sesler de aynı tonda değil.
Kimi yaptırım istiyor, kimi İsrail’e koşulsuz destek veriyor, kimi diplomatik denge hesabı yapıyor.
Avrupa’nın ortak değerleri varmış!
Meğer bazı değerler ortak, bazı sessizlikler de stratejikmiş!
PEKİ BÜTÜN BU HESAPLARIN ORTASINDA TÜRK DÜNYASI NE YAPIYOR?
İşte asıl mesele burada!
Washington kendi çıkarını, Moskova kendi nüfuzunu, Brüksel kendi pazarını, Tel Aviv kendi güvenlik stratejisini düşünüyor.
Peki Türk dünyası neden başkalarının hesapları yüzünden birbirine düşsün?
Türkiye ile Azerbaycan arasındaki kardeşlik, küresel güçlerin satranç tahtasına konulacak bir taş değildir.
İlham Aliyev‘in dış politika tercihleri elbette tartışılabilir. Bakü’nün Washington, Moskova, Tel Aviv veya Brüksel’le ilişkileri sorgulanabilir.
Azerbaycan yönetiminin tercihleri eleştirilebilir.
Ama burada bir çizgi var ki asla aşılmamalı: Aliyev’in ekseni başka, Azerbaycan halkının yeri başkadır!
Aliyev hangi siyasi eksene yaklaşırsa yaklaşsın, Azerbaycan halkı bizim öz kardeşimizdir.
Bir liderin tercihiyle milyonların tarihini, kültürünü ve gönül bağını mahkum edemeyiz.
Hocalı’nın acısı ortak. Karabağ’ın sevinci ortak. Aynı kökten gelen iki milletin kardeşliği günlük diplomatik hesaplardan çok daha büyüktür.
KÜRESEL OYUNUN ADI: BÖL, TARTIŞTIR, YÖNET!
Büyük güçlerin en sevdiği şey, karşılarında güçlü ve dayanışma içindeki toplumlar görmemektir.
Biraz dezenformasyon… Biraz sosyal medya provokasyonu… Biraz diplomatik kriz…
Sonra Türkiye Azerbaycan’ı, Azerbaycan Türkiye’yi sorgulasın.
Küresel oyuncular da locaya oturup bu tartışmayı izlesin!
Ne güzel strateji değil mi?
Üstelik masrafı da bize ait!
Oysa Türk dünyasının ihtiyacı kavga değil, kurumsallaşma; güvensizlik değil, dayanışma; başkalarının eksenine girmek değil, kendi ortak çıkarlarını korumaktır.
BİZİM EKSENİMİZ KARDEŞLİKTİR!
Şunu bir kez daha söyleyelim:
ABD’nin İsrail politikası eleştirilebilir. Rusya’nın yayılmacı politikaları sorgulanabilir. Avrupa’nın çifte standardı yüzüne vurulabilir. Küresel güçlerin çıkar hesapları teşhir edilebilir.
Ama bütün bu hesapların arasında Türk dünyası birbirine sırtını dönmemelidir.
Aliyev değişir, yönetimler değişir, ittifaklar değişir. Bugün dost görünen yarın rakip olabilir.
Fakat Azerbaycan halkı bizim öz kardeşimizdir.
Bizim kardeşliğimiz Washington’un onayına, Moskova’nın iznine, Brüksel’in vizesine bağlı değildir.
Küresel efendiler kendi eksenlerini korusun. Biz kardeşliğimizin eksenini koruyalım!
Çünkü dünya siyasetinde herkesin bir hesabı olabilir.
Ama bizim hesabımız belli: Dilde, fikirde, işte birlik!
